De N-11

De man die zegt dat hij in 2001 de term ‘BRIC’s’ (de snelgroeiende economieën van Brazilië, Rusland, India en China) heeft bedacht, vraagt nu aandacht voor de N-11, een afkorting die hij met collega’s van Goldman Sachs introduceerde in 2005. De ‘Next 11’ zijn Zuid-Korea, Mexico, Indonesië, Turkije, Iran, Egypte, Nigerië, de Filippijnen, Pakistan, Bangladesh en Vietnam. Hoe gaat het met ze? De levensstandaard in Zuid-Korea is nu op Europees niveau, en de economie even groot als die van Rusland. Maar Mexico en Turkije en Egypte blijven achter. Samen tellen de N-11 anderhalf miljard inwoners, en hun gezamenlijk BNP is $6,5 biljoen. Oftewel: met een bevolking die iets groter is dan die van China of India hebben ze samen een BNP dat de helft is van China, twee keer dat van India, en ongeveer hetzelfde als Japan.

Daarom Trump

Consumentenvertrouwen in VS is op hoogste punt sinds 2004, toen George W. Bush president was en het land overeind krabbelde van de internetbubbel van 2000. Groeit nu vooral onder de armste huishoudens. Vanmiddag 16:00 NL tijd de nieuwe peiling.

Nog meer Pinker

Als u het zat bent, sla dit over. Maar ik denk dat Steven Pinker een essentieel debat aanslingert. Als er overal ter wereld steeds meer sociopaten aan de macht komen; als onze welvaart de druk op het ecosysteem vergroot, misschien wel onherstelbaar; als de maatschappij-inrichting waarvan we dachten dat die het meeste goeds voor de meeste mensen zou opleveren, nu een instrument blijkt te zijn voor verdeeldheid en discriminatie; dan is het makkelijk om te wanhopen. Optimisme is geen remedie tegen wanhoop; kennis wel. Pinker’s argument is dat we altijd voor de keuze staan om linksaf te slaan of rechts, en dat die keuze moet worden gemaakt op basis van onderzoek en kennis. Niet emotie. Het betekent niet dat ‘het allemaal wel goed zal aflopen;’ het betekent wel dat er voor iedere maniak op de wereld een redelijk denkend mens is, en dat het de plicht is van redelijke mensen om hun alternatief te ontwikkelen en aan te bieden. Recensent Scott Aaronson is quantum computing professor aan de Universiteit van Texas in Austin. Hij schaart zich aan de zijde van Pinker en legt ook uit waar de kritiek op hem rammelt.

Schiet niet op

Tesla leverde in de eerste drie weken van maart 4.500 exemplaren van de Model 3 af. 1.500 per week. Dat is het beste cijfer tot nu toe, maar komt nog steeds neer op 75.000 per jaar en dus niet in de buurt van de 200.000 die was beloofd.

One belt one road

Dit is het Chinese beleid in beeld gebracht. Klik voor hi-res paginagrote weergave. Wat kun je er van zeggen? ‘Kolonialistisch,” zegt Narendra Modi van India. Een nuttig beleidsinstrument, denkt De Bicker: het helpt om een go/no go beslissing te nemen over investeringen. De routes zijn nogal willekeurig – vooral de scheepvaartlijnen van en naar Afrika. Het Midden-Oosten wordt overslagen. De Stille Oceaan en de VS ook.

Herkenbaar?

Goedkope en dure winkels doen het goed, middenmoot kwijnt weg. Volgens studie van Deloitte in VS. Verklaring: 20% van de bevolking zag besteedbaar inkomen groeien en kan dus naar de dure winkels; de rest zoekt naarstig naar ‘waar voor zijn geld’ en de handige ketens spelen daar op in.

Lange leve de totalitaire staat

Project in China, van 2005 tot 2015, beoogde landbouw te verbeteren door kennisoverdracht. Bestaande kennis over irrigatie, bemesting en plantselectie werd door 1.200 wetenschappers, geholpen door 65.000 lokale ambtenaren en 140.000 mensen uit het bedrijfsleven, overgedragen aan 21 miljoen boeren over het hele land die samen 37,7 miljoen hectare bewerken. Oogsten 11% beter. Geduldige opvoeding en soms lichte dwang (‘robuust debat’) leverden resultaat op.

 

Niks mis mee?

Als bedrijven op grote schaal hun aandelen terugkopen (‘massive share buybacks’) dan is daar niks mis mee, zegt Tyler Cowen. De reden dat het gebeurt is misschien de nieuwe belastingwet van president Trump, maar de reden is niet relevant. Macro-economisch blijft het geld hetzelfde – het vindt alleen een andere plek waar het mogelijk productiever wordt ingezet dan bij het uitgevende bedrijf. Maar het bedrijf zou het geld toch ook kunnen gebruiken om zijn werknemers beter te gaan betalen? Dat verhoogt niet noodzakelijk de productiviteit – waarschijnlijk niet, zelfs. Dus is geen goede investering. Macro-economisch maakt het niet uit in wiens handen het geld zich bevindt, zegt Cowen. Dat klopt, maar het illustreert wel de blinde vlek van macro-economen die zich ook manifesteert bij ‘wereldhandel:’ ja, uiteindelijk wordt iedereen beter van handel maar de toenemende concurrentie van vrije import veroorzaakt wel degelijk hele echte pijn bij bedrijven die daar directe concurrentie van ondervinden.

Huizenbubbels

Amsterdam staat voor het eerst in de wereldtop van steden waar de huizenmarkt op een ‘bubbel’ lijkt. Achtste, en moet o.a. Sydney, Stockholm, Toronto, Vancouver München en Londen voor laten gaan. Wat zijn de criteria, van bank UBS? De snelheid waarmee bepaalde indicatoren zijn gestegen: koopprijs in vergelijking met inkomens, prijs in vergelijking met huur, toename/afname hypotheek t.o.v. BNP, toename/afname van nieuwbouw t.o.v. BNP, verhouding van prijzen in de stad tot prijzen in de rest van het land. Maar een stad als New York valt in de categorie ‘redelijk’, hoewel appartementen daar al tientallen jaren onbetaalbaar zijn, zie hieronder. In Amsterdam stegen de prijzen in 2017 met 12% en 30% sinds 2015. Beetje ingewikkeld lezen, de methodologie staat op p. 21 van het rapport van UBS. Download rapport hier, indien u wilt. (NB data van sept. 2017)

 

Waarom de winkelstraat verdwijnt

Meest bekend, maar toch: werk wordt steeds informeler, rolmodellen zijn slonzen, concurrentie is moordend dus permanente prijsdruk.