Toch Trump?

‘Zijn we er toch weer ingetuind,’ zei Herman Kuiphof bij de WK-voetbalfinale in 1974, na de winnende goal van Duitsland. Maandag publiceerde ik nog ’11 redenen waarom Joe Biden gaat winnen,’ en dat ziet er vanmorgen heel onwaarschijnlijk uit. Michigan en Pennsylvania leunen naar Trump. En North Carolina en Georgia ook; verwachten we dat die staten Democratisch worden? De hoop van Biden is gevestigd op de per post ingeleverde stemmen, die nog meegeteld moeten worden. Misschien dat hij alsnog wint, maar dat wordt dan nipt.

Het enige wat ik kan zeggen is: ‘If I err, I err in good company.’ The Economist was er rotsvast van overtuigd dat Biden zou winnen. De peiling van de Wall Street Journal en NBC wees al sinds juli op een 52-42 voorsprong voor Biden. Fivethirtyeight publiceerde peilingen gecorrigeerd voor de marge waarmee die van 2016 er naast zaten; en kwam nog steeds met Biden als zwaar favoriet. Maar: ‘Als Florida, Georgia en Pennsylvania voor Trump kiezen zouden de peilingen er nog verder naast zitten dan in 2016,’ aldus een video van 31 oktober.  Florida is al zo ver; Georgia en NC zijn met 94% van de getelde stemmen licht in het voordeel van Trump.

Het lijkt me dat de opiniepeilingsbedrijfstak maar eens in de spiegel moet kijken. Werkt deze methode nog wel in een tijdperk waarin mensen communiceren via Facebook, Twitter en Whatsapp, en nauwelijks meer de telefoon opnemen? En natuurlijk wij, vermaledijde journalisten, die geloof bleven hechten aan deze verouderde glazen bol.

Maar – zelfs de gokbureaus gaven Biden 8/15, oftewel 65% kans dat hij zou winnen. Die doen geen opiniepeilingen maar portemonneepeilingen. Zijn er dan geen Republikeinse gokkers?

Bob Woodward

Hoe slaagt hij er toch telkens weer in Presidenten aan het praten te krijgen? Met zijn reputatie? Woodward zelf praat niet over zijn methode. Oud-collega bij Washington Post, zelf ook auteur, legt uit hoe Washington werkt.

‘Mensen vinden hun eigen verhalen interessant, en willen die kwijt. Of ze willen minimaal voorkomen dat andere, mogelijk partijdige of bevooroordeelde bronnen het verhaal vertellen. ‘

Woodward interviewt op ‘deep background:’ hij gebruikt de uitspraken maar vertelt nooit wie iets gezegd heeft. Dat beschermt de bronnen maar heeft een belangrijk bijkomend voordeel: Woodward wordt de stem van God, de enige die beslist hoe de verschillende versies van de werkelijkheid in verhouding tot elkaar staan. Niemand kan controleren of de weergave van Woodward ‘klopt.’

Politieke macht in Washington is vergankelijk. Je bent maar een paar jaar minister. Beroemde journalisten blijven. Dus als politicus wil je op goede voet blijven, voor de toekomst, als je lobbyist bent geworden, of zoiets.

En Woodward hoeft niet meer bronnen op te zoeken in tochtige parkeergarages. De ster-auteur nodigt ze uit voor een etentje thuis. Dan ben je op bezoek bij een beroemdheid.

Vol vertrouwen

Nu eens een ander geluid: Trump wordt herkozen. Is de rotsvaste overtuiging van 50 lokale leiders van de Republikeinse Partij. ‘Hoe meer ellende in het land, hoe vaster de steun voor Trump,’ zegt een partijbobo in een district in de ‘swing state’ North Carolina. ‘Wij noemen hem Teflon Trump. Niks blijft aan hem kleven.’ Coronavirus is op de terugtocht en de economie gaat weer aantrekken. Joe Biden is te oud en te zwak, en de media snappen er nog steeds niks van. Dat is ongeveer de consensus. Partijvoorzitters van de staten Wisconsin, Pennsylvania, Ohio en Minnesota zeggen dat de steun voor de president niet verslapt. Is ongetwijfeld voor een deel spin control.  Maar als je Amerikanen vraagt ‘wie denk je dat er gaat winnen?’ (Dus niet: ‘op wie ga je stemmen?’) dan zegt 55%: Trump. 

Zou ‘t kunnen?

De Democraten winnen vrijwel zeker de Presidentsverkiezingen; ze vergroten waarschijnlijk hun meerderheid in het Huis van Afgevaardigden; en hebben een redelijke kans om weer een meerderheid in de Senaat te behalen.

Dat zegt de relatief onbekende politicologe Rachel Bitecofer. Wat weet zij wat wij niet weten? Ze voorspelde in 2018 vrijwel exact hoe en hoeveel de Democraten zouden winnen in de verkiezingen voor het Huis. Niet alleen dat – ze publiceerde haar voorspelling in juli van dat jaar en bleef tot en met november standvastig, terwijl om haar heen peilingen voortdurend veranderden en analisten steeds onzekerder werden.

De standaard wijsheid is: in de VS gaat 55% van de kiesgerechtigden stemmen; daarvan is een kwart ‘swing voters,’ oftewel mensen die wel eens van mening veranderen.

Bitecofer’s theorie: verkiezingen worden niet beslist door kiezers die van mening veranderen, maar door wie er komt stemmen. Dat wordt weer aangezwengeld door ‘negatieve partijdigheid:’ Mensen komen in actie niet omdat ze verliefd worden op een kandidaat, maar omdat ze een pesthekel hebben gekregen aan een bepaalde kandidaat.

Er is nu een grote groep kiezers die denken: Zo lang het maar niet Trump wordt.’ Een beetje vergelijkbaar met de aanhangers van de Tea Party in 2010, die dacht: Zo lang het maar niet Obama is.

Wat moet ik hier nu voor kop boven zetten?

CEO’s van de vier grootste wapenfabrikanten van de VS – Northrop Grumman, Lockheed Martin, General Dynamics en de militaire tak van Boeing – zijn nu vrouwen. En bij de klant, het Pentagon, zitten ook steeds meer vrouwen op sleutelposities: de chef inkoop, de beheerder van de kernwapens, de onderminister voor de Luchtmacht, en de hoogste wapenonderhandelaar van de VS. (tip P. Frentrop)

 

‘Olie blokkeert de elektrische auto’

Volgens nieuwsorganisatie Politico is de olie-industrie in de VS bezig de opkomst van elektrische auto’s te vertragen. Dat zouden ze doen door systematisch beleid op staat-niveau te beïnvloeden. Energiebedrijven die aanvragen doen voor de bouw van oplaadstations merken dat ze weerstand krijgen van lobbyisten en instanties. Een coalitie van pompstationhouders en autodealers genaamd ‘Freedom to Drive’ zegt in Colorado bijvoorbeeld: ‘waarom zou de gewone man middels zijn elektriciteitsrekening moeten betalen voor de rijke stinkerds die in Tesla’s rondrijden.’ Financiering zou o.a. komen van Exxon Mobil en bedrijven van Koch.

Impeach?

Voortreffelijk overzicht door een historicus van de drie gevallen waarin het Amerikaanse Congres een zittende president probeerde te verwijderen. Dat lukte zelfs in 1866 met Andrew Jackson niet, een kennelijk spectaculair slechte president met veel vijanden. De ‘impeachment’ was te politiek gemotiveerd om beide partijen er achter te krijgen. De procedure tegen Nixon in 1973/74 verliep traag; belastingontduiking werd verworpen als te licht voor zo’n gewichtige aanklacht; die werd uiteindelijk gebaseerd op ondermijning van de rechtsgang; misbruik van macht; en niet gehoor geven aan juridische verzoeken (subpoenas) van het Congres. Kortom, je moet het echt grondwettelijk bont maken. Dan nog slaag je pas als je tegenpartij meewerkt. Dat dreigde te lukken en Nixon trad af. Maar niet toen de Republikeinen in 1998 Bill Clinton probeerden te wippen. De grondslag – liegen over een affaire – was niet zwaar genoeg en de leider van de Republikeinen (Newt Gingrich) had jarenlang een verhouding met een medewerkster. Clinton’s populariteit steeg tot 73%, en er was in de Senaat in de verste verte geen tweederde meerderheid te krijgen om zo’n geliefde President te vervolgen.

Dat is misschien wel de belangrijkste reden waarom impeachment van president Trump  niet zal gebeuren: er moeten 20 Republikeinse senatoren overlopen om de motie te doen slagen. En dat gaat niet lukken, tenzij er hele nieuwe dingen bekend worden die de publieke opinie over Trump doen omslaan.

Te veel is niet goed

‘We dachten dat vrijheid van meningsuiting de vriend is van democratie en vooruitgang. Maar de overdaad aan informatie die we nu over ons krijgen, mede mogelijk gemaakt door sociale media en digitale instrumenten (denk aan trolls), kan de waarheid begraven, misinformatie verheffen en ons afleiden van het echt belangrijke. Omdat we zo overdonderd zijn, zoekt ons brein de meest voor de hand liggende filter, de makkelijkste cognitieve weg voor een sociaal beest: we kijken naar onze stamgenoten, zien waar zij in geloven en juichen mee.’

‘Release the report’

Het lijkt wel alsof Amerika zich heeft neergelegd bij bij het presidentschap van Donald Trump. Hij is genormaliseerd. Hij lijkt ongrijpbaar. Nelson Cunningham (foto) is zes jaar Federaal officier van justitie geweest in New York, en was juridisch adviseur van Bill Clinton (één van twee presidenten die ooit zijn ‘impeached’). Hij zegt: Robert Mueller zal zijn rapport uitbrengen voordat campagnes voor de tussentijdse verkiezingen beginnen. Rudolph Giuliani, juridisch adviseur van president Trump, denkt 1 september. Cunningham beschrijft stapsgewijs wat er gaat gebeuren, en waarom. Dat laatste onderbouwt hij op basis van precedenten. Mueller zal de president niet aanklagen, maar wel een gedetailleerd rapport schrijven. Onderminister van Justitie Rod Rosenstein zal het willen publiceren. Rosenstein zal vervolgens worden ontslagen door Trump, om dit te voorkomen. Dat brengt eindelijk de Senaat en het Huis in het spel, die zich tot nu toe zo stilletjes hebben gehouden: die moeten opvolgers goedkeuren. En die zullen het rapport van Mueller eerst willen lezen. ‘Release the report’ wordt de strijdkreet dit najaar, zegt hij.

Waarom zijn de Democraten zo stil? Omdat ze pas een ‘impeachment’ kunnen beginnen met een meerderheid in het Huis van Afgevaardigden. Ze denken dat ze minder twijfelende kiezers krijgen als ze nu al beginnen te drammen over impeachment.

Miljardair Tom Steyer is het daar hartgrondig mee oneens. ‘Onze grondleggers gaven ons impeachment om een roekeloze, wetteloze en gevaarlijke president te confronteren en iedere dag dat zijn gedrag wordt geaccepteerd, iedere dag dat je er niet tegen opstaat, wordt het een beetje meer aanvaard als gewone gang van zaken. (…) En als je dan na vier jaar zegt ‘het is schandelijk wat hij heeft gedaan,’ wat onvermijdelijk is, dan is de vraag: ‘Meen je dat nou echt? Want de afgelopen 1.300 dagen ben je min of meer akkoord gegaan.’

Hij heeft al vijf miljoen handtekeningen voor zijn campagne ‘need to impeach.’  Hij zegt dat er in elk van de 75 districten waar de Democraten een kans hebben, 10.000 mensen zitten die zijn campagne hebben getekend. Voldoende om doorslaggevend te zijn.

Terrorisme bestrijden

Somalië wordt geterroriseerd door de al-Shabab. Somaliland, afgescheiden in 1991 en door geen enkel land erkend als staat, is volkomen veilig. Hoe kan dit, vraagt voormalig EU-minister van Portugal zich af? Hij denkt: stammen. Jonge mannen in Somalië worden geronseld door al-Shabab met de belofte van geld, veiligheid en vrouwen. Jonge mannen in Somaliland die zich aanmelden worden beschouwd als verraders van de clan en levenslang verstoten. De stammen vergroten eensgezindheid en daardoor ook burgerzin – iedereen is een spion voor de veiligheid van de groep en tipt de politie over verdachte activiteiten. Het helpt dat de stammen van Somaliland ook goed overweg kunnen met wapens – ze hebben net zo’n gewelddadig verleden als de rest van Somalië.

update 12:40: dit zit me toch niet lekker. Ik heb de volgende vraag gesteld aan de schrijver:

But if the clan is as tight as you describe, it would be an excellent organizational structure for a terrorist group. Strict discipline, eviction if disobedient. it’s just as strict as al-Shabab, but the rewards and punisments are different. So perhaps we should dig deeper, to find the motivation behind the organizational structure? Why are the clans of Somaliland using the strength of their unity to spread peace, and al-Shabab to spread terror?

Misschien weet een Bicker-lezer een antwoord.