De Amerikaanse minister Defensie Lloyd Austin zei vorige week dat de VS Rusland zodanig verzwakt wil zien dat het niet ergens anders binnenvalt.

Anatol Lieven, altijd lezenswaardig, waarschuwt. Als Amerika zich zo sterk bemoeit met de oorlog in Europa, verandert het van een strijd tegen ‘onze broeders’ – moeilijk uit te leggen – in een strijd tegen de imperialistische Yankees. Dat slikt de Russische burger wel.

Twee: wat Austin zegt is ‘betekenisloos, hypocriet, of allebei. Er is geen enkele aanwijzing dat Rusland andere landen wil of kan binnenvallen. Een aanval op de NAVO? Het treurige optreden van het Russische leger maakt wel duidelijk dat dat luchtfietserij is. (…) ‘In Georgië, Moldova en Belarus heeft Rusland al de posities die het nodig heeft. Russische militaire aanwezigheid in Armenië en Nagorno Karabach is op verzoek van de Amerikanen zelf (…) ‘En als we het hebben over het bestrijden van Islamitische extremisten en Centraal Azië en elders, daar hebben  Rusland en het Westen dezelfde belangen.’

En verder: Oekraïne kan Rusland niet ‘verslaan.’ De overgrote meerderheid van de Russen beschouwt de Krim als onderdeel van Rusland. Dat opgeven zal nooit gebeuren. Een ‘overwinning’ van Oekraïne zou de vernietiging van de Russische staat betekenen, ‘en de kernwapens dienen nu juist om dat te voorkomen.’

Zweden en Finland?

‘Negen redenen waarom de NAVO Zweden en Finland niet moet toelaten.’ Betoog van Doug Bandow, van de isolationistische kant van het politieke spectrum in Washington. Altijd goed om de heersende mening even te toetsen aan een contrair geluid. ‘Ik denk dat de ‘Washington Blob’ pas tevreden is als ieder land op de aardbol afhankelijk is van de VS voor zijn defensie.’  ‘Uitbreiding van NAVO heeft nooit iets te maken gehad met de bescherming van de Verenigde Staten. Het doel was de Amerikaanse defensie-uitkeringsfabriek uit te breiden.’ ‘NAVO heeft een beleefde fictie ontwikkeld dat de VS en Europese landen samenwerken in een collectieve defensie. De werkelijkheid is dat Washington ze beschermt. De afgelopen jaren is het bondgenootschap uitgebreid met hulpeloze, minuscule, irrelevante en machteloze landen zoals Kroatië, Albanië, Montenegro, Noord-Macedonië, Slovenië, en de Baltische landen. Niet één daarvan is belangrijk voor de veiligheid van Amerika.’ ‘

En verder, zegt Bandow: Zweden en Finland zijn goed bewapend en vrienden van West-Europa; NAVO-lidmaatschap zou de machtsbalans tussen Oost en West niet veranderen; Rusland heeft nooit enige neiging vertoond om Finland binnen te vallen; dus zou aansluiting door de twee landen bij NAVO als een dreigement worden opgevat; Finland zou bases kunnen openen ter verdediging van de Baltische landen, maar goed, die kun je ook in die landjes zelf neerzetten. En zo nog wat argumenten.

‘De oppositie’?

Wij zien Navalny als het gezicht van ‘de Russische oppositie.’ Maar die bestaat behalve uit liberale democraten ook uit Communisten en extreem-nationalisten, die veel sterkere en roekelozere standpunten tegen het Westen hebben dan Poetin zelf.

‘De laatste protesten waren tegen het regime, tegen de elite en tegen corruptie, maar niet noodzakelijk pro-Westers, pro-democratie of liberaal. Het is dus niet verrassend dat deze manifestaties ook succesvolle burgers schrik aanjagen, zelfs mensen die zichzelf niet beschouwen als fans van Poetin,’ zegt journalist en hoogleraar Anatol Lieven.

We moeten ook niet de vergissing begaan te denken dat Navalny het buitenland-beleid opeens pro-Westers zal maken. ‘Dit is nonsens. Navalny’s supporters zijn woest over staatscorruptie, wetteloosheid en economische malaise, maar ze steunen hem niet om het buitenlands beleid te veranderen. Iedere onafhankelijke peiling toont dat Poetin’s veiligheids- en buitenland-beleid enorme publieke steun geniet.’

Navalny steunde de invasie van Georgië in 2008, hij is vijandig tegenover minderheden uit de Kaukasus, en fervent tegenstander van illegale immigratie. In een interview in 2014 weigerde hij de annexatie van de Krim te bekritiseren.