Vliegende schotels!

De titel van dit stuk, in de altijd übergrondige New Yorker, is: ‘Hoe het Pentagon begon UFO’s serieus te nemen.’ En dat is een goede manier om te beginnen. Want zodra je over ‘vliegende schotels’ begint krijg je al snel een wat lacherige reactie.

Tijdens de Koude Oorlog was de kans altijd aanwezig dat iets merkwaardigs afkomstig was van de Sovjets; en iedere hint dat ‘de vijand’ betere spullen had moest worden onderdrukt. En het volk moest ook niet de indruk krijgen dat er dingen waren die het Amerikaanse leger niet kon verklaren.

UFO’s werden niet alleen in Amerika gezien. Er zijn rapporten uit onder andere Frankrijk, Engeland, België en Chili. In Frankrijk verscheen in 1999 een rapport getekend door 12 gepensioneerde generaals, wetenschappers en ruimte-experts, getiteld: ‘UFO’s en defensie: waarop moeten we ons op voorbereiden?’

Van de honderden waarnemingen zijn er enkele tientallen zo goed gedocumenteerd – meerdere getuigen, elektronische registraties – dat ze niet weggelachen kunnen worden. Ook al zijn ze niet te verklaren.

Uiteindelijk, in 2017, besloten enkele ingewijden, aangemoedigd door een voormalige onderminister van Defensie,  enkele filmpjes aan de New York Times te geven. Dat leverde de reportage op waarin een senator, en enkele van deze ervaren analisten, toegaven dat ze deze verschijnselen niet konden verklaren.

Daaruit bleek ook dat er de afgelopen tientallen jaren altijd wel een kleine groep was geweest, ergens in de krochten van een departement, meestal Defensie,  die de waarnemingen van UFO’s volgde, en documenteerde en archiveerde. Ze konden er alleen niets mee, omdat ze geen antwoord hadden op de onvermijdelijke vraag: “Wat zien we nou?’

Het taboe was doorbroken. Nu de overheid erkent dat er dingen zijn die niet meteen verklaard kunnen worden, sta je niet meer voor gek als je zegt dat je iets raars hebt gezien. De verslaggever besluit met een gesprek dat hij een maand geleden had met een luitenant-kolonel van de Luchtmacht. Die had tien jaar geleden iets onverklaarbaars gezien (geregistreerd door twee sensoren van zijn vliegtuig) maar had het nooit gerapporteerd uit angst dat hij niet meer serieus genomen zou worden. Wat was het? ‘Ongeveer 13 meter lang, het zag er uit als een enorme Tic Tac, en gedroeg zich niet volgens de wetten van de aerodynamica.’

Tegen de ‘Deep State’

‘Vorige week ondertekende President Trump ‘Executive Order 13957.’ Hoewel de titel bijna agressief banaal is (‘Over het creëren van Schedule F in de Uitgezonderde Dienst’) vormt het een nog nooit vertoonde greep naar de macht, aan de vooravond van de verkiezingen, die de Pendleton Act grotendeels ongedaan zou kunnen maken. Deze ‘Order’ kan honderdduizenden ambtenaren hun ontslagbescherming afnemen zodat ze op staande voet ontslagen kunnen worden, net als politiek benoemde overheidsdienaren. Hiermee zou het aantal politieke benoemingen door komende Presidenten worden uitgebreid van ongeveer vierduizend naar honderdduizenden. “Dit is een poging om de ambtenarij om te vormen tot een verlengstuk van het Presidentschap, in plaats van dienaren van het algemeen belang,” aldus een Democratische Afgevaardigde, Don Beyer.’

Dit uit The New Yorker. De Pendleton Act werd in 1883 ingevoerd om het baantjes uitdelen door gekozen politici aan banden te leggen.

(Een executive order heeft kracht van wet, hoewel het Congres een wet kan aannemen die deze Order weer ongedaan maakt.)

Trump’s golfbanen

Dodelijke beschrijving van het geld dat vanuit de Amerikaanse ondernemingen naar de golfbanen van Trump in het Verenigd Koninkrijk vloeit. Geheel op basis van publieke cijfers van Companies House, de Britse KvK. Leningen stromen binnen, het gaat op maar niet is duidelijk waaraan, en intussen groeit de waarde van de golfclub. ‘In 2010 hebben we het over echt geld – tientallen miljoenen die verdwijnen.’ Aberdeen, Turnberry, Doonbeg. Over de jaren investeert een New Yorks vastgoedbedrijf honderden miljoenen in verlieslijdende golfbanen in het VK. Trump zegt dat het zijn eigen geld is. Maar dat geld had hij niet, concludeert Adam Davidson, verslaggever van The New Yorker, opnieuw op basis van publicaties van Trump en zijn hulpje, Michael Cohen. In 2010 ontmoette Trump Azeri oligarch Zia Mammadov, in 2013 ontmoette Trump vader en zoon Agalarov, andere miljardairs uit Azerbeidjan. Enfin. Lees zelf. Davidson krijgt het verhaal nog niet waterdicht, anders had het wel in het blad gestaan; maar hij zegt: ‘duidelijk bewijs van geld verstoppen.’ Wiens geld? Waarvandaan? Waarnaartoe?

Burgerzin

Gelukkig, niet alleen Nederland heeft de grootste moeite om mondkapjes en beschermingsmateriaal te kopen. Ook de machtige Verenigde Staten. De Staten concurreren zelfs onderling, en proberen leveringen geheim te houden voor de federale regering uit angst dat die ze inpikt. Intussen ontstaan er netwerken van burgers, die zich een slag in de rondte werken om mondkapjes internationaal en in eigen land te kopen, en eigenhandig te bezorgen bij ziekenhuizen in de buurt. Vergelijkbaar met burgergroepen genaamd ‘xiao ku’ in Wuhan en elders in China. Reportage.

(In Washington sprak ik ooit een fan van private ruimtevaart, die in alle ernst zei: ‘We have to get to Mars, and it’s too important to leave it to the government.’)

‘Extremist’

Yegor Zhukov, een 21-jarige student in Moskou, stond vorige week terecht op verdenking van ‘extremisme.’ Hij had filmpjes op YouTube geplaatst waarin hij sprak over geweldloos protest, en zijn campagne om verkozen te worden tot de gemeenteraad. Hij noemde Vladimir Poetin een van de ‘gevaarlijke gekken’ die macht niet beschouwen als een middel om een doel te bereiken, maar als doel op zich. ‘Liefde en verantwoordelijk’ zijn de pijlers van een sterke samenleving, en die twee ingrediënten ontbreken in Rusland omdat de staat ze stelselmatig tegenwerkt. Enkele Russische kranten, en nu ook de New Yorker, plaatsten de tekst van Zhukov integraal.

Afkicken

De mens is een gewoontedier en gewoontes zijn moeilijk af te leren. We weten nu ook de neurologische verklaring: terugkerende handelingen worden gecomprimeerd en elders in het brein opgeslagen zodat ze minder ruimte in beslag nemen en makkelijk van de plank gehaald kunnen worden. Een onderzoek concludeert dat 43% van onze handelingen in een dag uit gewoonte zijn. Dus hoe verander je gewoontes? Hoe slagen we er in minder te drinken/eten/nagelbijten/op telefoons te loeren?

Wilskracht is daartegen niet opgewassen. Verandering van omgeving helpt wel. Gedrag is als water dat door een rivier stroomt, is een metafoor: de snelheid waarmee het water stroomt is afhankelijk van de rivierbedding. Wij kunnen gedrag niet veranderen met wilskracht, net zo min als je de stroomrichting kunt veranderen door wilskracht – je moet de omgeving veranderen.

We kennen allemaal de marshmallow test. Kinderen die het snoepje verstopten konden tien minuten de verleiding weerstaan. Kinderen die hem op tafel lieten liggen, zes minuten.

Eet meer groeten en fruit, adverteerde de Amerikaanse kankerstichting vanaf 1991. Na zes jaar kende 39% van Amerikanen de leus. Maar niemand was meer groenten en fruit gaan eten. Eet- en winkelgedrag zijn zeer gewoontegevoelig.

De omgeving veranderen is een manier om de ‘frictie’ te verhogen. Je maakt het expres net een beetje moeilijker om aan iets toe te geven wat je eigenlijk niet wilt doen.

Daarom is de anti-rookcampagne veel succesvoller dan de pro-groentencampagne. Overheden hielpen frictie op te bouwen met rookverboden voor openbare plekken, hogere accijns op sigaretten, en verbod op TV- en radioreclame.

Fake news

Op 25 september meldde ik u de reactie van Breitbart News op het begin van het afzettingsonderzoek naar president Trump. De Democraten zijn hypocriet, was hun teneur. Joe Biden zette druk op de toenmalige president van Oekraine om zijn hoogste officier van justitie af te zetten. Die was namelijk bezig met een corruptie-onderzoek naar een Oekraïens gasbedrijf, waar zoon Hunter Biden commissaris was.

Niet mals. De jonge Biden stond inderdaad voor 50.000 dollar per maand op de loonlijst van Burisma. En Joe Biden had zelf opgeschept dat hij inderdaad gedreigd had staatssteun te blokkeren, als de Oekraïners niet zouden doen wat hij wilde.

Maar uit onderzoek van Bloomberg en The New Yorker blijkt: de oude Biden drong aan op hardere aanpak van corruptie in alle bedrijven in Oekraine. (Want waarom geld sturen als het toch in de zakken van oligarchen verdwijnt?) En in het geval van Burisma: dat was nou net één van de bedrijven waartegen het onderzoek al ruim een jaar stil lag. Dus Joe Biden vroeg eigenlijk om onderzoek naar het bedrijf waar juist zijn zoon werkte.

Rest de vraag: is het wel netjes van de zoon van de vice-president om een baan voor zes ton per jaar te accepteren van een bedrijf, dat zijn vader verdenkt van corruptie? Maar kunnen we de vader de dwalingen van zijn zoon aanrekenen?

(Beetje lang verhaal, maar dit is tot nu toe een scharnierpunt in het impeachment onderzoek.)

Zomerkamp

Digitale inbraken (‘cyber attacks’) nemen snel toe in de VS er er zijn meer dan 300.000 vacatures voor mensen die beveiliging kunnen ontwerpen en aanvallen kunnen afslaan. Dus wat doet de National Security Agency? Die organiseert zomerkampen voor scholieren die willen leren programmeren, onder de kop ‘GenCyber.’ Dit jaar 122 maar liefst, over het hele land.

Het echte voetbal

De Europese voetbalclubs hebben een omzet die groter is dan die van de Amerikaanse sportbonden NFL (American football), MLB (honkbal) en NHL (ijshockey) samen. Amerikanen hebben al lang geleden besloten dat er alleen competitie kan zijn als er een beetje tegenstand is, en hebben dus de transfermarkt strak gereguleerd. Voetbal onder FIFA daarentegen is wild-west.

Waar dat toe heeft geleid  schetst dit portret van Rui Pedro Gonçalves Pinto, de jonge Portugese hacker die duizenden contracten en e-mailwisselingen ontvreemdde bij de voetbalclubs en publiceerde op de site ‘Footbal Leaks’ in 2015-2018. Het zit  vol met – voor mij – onthullingen. Joop Munsterman, oud-CEO van Wegener en voorzitter van FC Twente in 2004-2015, nam niet zelf ontslag maar werd gedwongen toen Football Leaks duidelijk maakte dat hij ‘aandelen’ in zeven spelers van het eerste had verkocht aan één enkele investeringsmaatschappij.

Het vermogen van Ronaldo in 2015 bedroeg 227 miljoen euro.

Porto verhuurde de Braziliaanse middenvelder Casemiro aan Real Madrid; de zoon van de president van FC Porto ontving 700.000 euro.

Franse middenvelder Paul Pogba ging in 2016 van Juventus naar Manchester United voor 105 miljoen euro. Zijn agent, Mino Raiola (die ook in Nederland vele sterren vertegenwoordigt), kreeg volgens de contracten 49 miljoen euro voor deze transactie.

Veel van de informatie van Football Leaks is de afgelopen drie jaar door Der Spiegel verwerkt tot reportages. Ook het nieuws dat de grote clubs wel degelijk concrete plannen hadden voor een soort ‘superChampions League’ kwam hier vandaan. En de politiedossiers van Las Vegas, waar Ronaldo wordt beschuldigd van verkrachting.

Pinto is, net als Edward Snowden en Julian Assange, geen modelheld. Hij verloor zijn moeder toen hij nog jong was en heeft de middelbare school nooit afgemaakt. Hij heeft ook fouten gemaakt, en moet nu voor de Portugese rechter verschijnen op beschuldiging van diefstal omdat hij een offshore bank had gekraakt.

Intussen gaat Der Spiegel door. Documenten van Football Leaks lijken te verklaren hoe Manchester City – eigendom van een lid van de koninklijke familie van Abu Dhabi – en Paris St. Germain – eigendom van een investeringsfonds uit Qatar – zo ongelooflijk veel meer geld konden uitgeven aan spelers dan de rest, ondanks de UEFA ‘Financial Fair Play’ regels. Football Leaks documenten wijzen er op dat de twee clubs allerlei parallel-afspraken hadden met de thuislanden, die extra inkomsten opleveren.

De dag …

‘De dag dat de dinosaurus uitstierf’ is de titel van dit zalige lange artikel. De dag dat een meteoriet de aarde trof. Een opgraving in Hell Creek, in de Amerikaanse staat North Dakota, toont waarschijnlijk de sporen van die exacte dag, 66 miljoen jaar geleden, dat bijna alle leven op Aarde werd uitgeroeid door de klap. Voor paleontologen zijn de sedimentlagen bijna een foto van die dag: fossielen van vissen waarvan de schubben zijn ingeduwd door de druk van de tsunami, happend naar lucht maar stikkend in rommel in het water, aangespoeld in een bos dat in brand staat door neerslag van de ‘lava’ van de botsing. De ontdekker heeft de plek al zes jaar geheim gehouden, uit angst dat hij belachelijk gemaakt zou worden of andere wetenschappers hem eruit zouden drukken. Hij schreef een wetenschappelijk artikel dat deze week eindelijk wordt gepubliceerd, mede ondertekend door paleontoloog Jan Smit van de VU in Amsterdam. Die zegt: ‘Ik weet zeker dat hij een pot met goud heeft gevonden.’ (tip A. Nieuwland)