Churchill

Alweer een biografie. Deze recensie is de moeite waard want door Conrad Black, de Canadese krantenmagnaat die in de bak verdween maar een leergierig brein en een gouden pen bleek te bezitten, en zelf ook al een paar boeken heeft afgeleverd. De schrijver van deze biografie, Andrew Roberts, is een vriend van hem maar: ‘Als ik niet oprecht een goede recensie had kunnen schrijven, had ik deze opdracht afgeslagen.’ Zo doe je dat. De moeder van Churchill, Jennie, had na het overlijden van haar man een affaire met de kroonprins (later koning Edward VII) en liet een lift bouwen in haar huis zodat de corpulente minnaar zonder al te veelgedoe haar slaapkamer kon bereiken. Niet vergeten: ‘Toen hij premier werd op 10 mei 1940, had hij 39 jaar in het Parlement achter de rug en negen ministersposten bekleed, waaronder Financiën, Binnenlandse Zaken, Koloniën en bevelhebber van de grootste marine ter wereld in twee wereldoorlogen (hoewel in 1942 ingehaald door de VS).’ En een citaat dat misschien meer over Black zegt dan over Churchill: ‘Dit boek slaagt er beter in dan andere om de mythe te ontmaskeren dat Churchill serieus depressief was – hoewel hij natuurlijk momenten van ontmoediging had – en de daarmee samenhangende theorie dat hij een alcoholist was. Hij dronk voortdurend en behoorlijk veel, maar was zelden dronken.’

Yuval Harari

Wired heeft pre-publicatie van Harari’s boek dat 30 augustus uitkomt, ’21 Lessons for the 21st Century.’  Hier een paar alinea’s:

‘In such a world, the last thing a teacher needs to give her pupils is more information. They already have far too much of it. Instead, people need the ability to make sense of information, to tell the difference between what is important and what is unimportant, and above all to combine many bits of information into a broad picture of the world.’

‘So what should we be teaching? Many pedagogical experts argue that schools should switch to teaching “the four Cs” – critical thinking, communication, collaboration and creativity.’

‘So the best advice I could give a 15-year-old stuck in an outdated school somewhere in Mexico, India or Alabama is: don’t rely on the adults too much. Most of them mean well, but they just don’t understand the world.’ (tip H. van Notten en A-B. Voorn)

Pinker en Harari

Steven Pinker (‘Enlightenment Now’) en Yuval Harari (‘Homo Deus’) zitten niet ver van elkaar af als ze de vooruitgang van de mensheid beschrijven, en de welvaart die dat voor zo velen heeft gebracht. Maar Pinker wordt vaak een beetje wantrouwend gerecenseerd, alsof hij een ‘optimist’ is. Dat is een etiket dat naïviteit suggereert, wanhopige blijdschap. Harari daarentegen kan geen kwaad doen. Deze recensent vergelijkt het met de zelfcensuur van Hollywood in 1934-1968. ‘Je mocht films maken over overspeligen, misdadigers en femmes fatales zolang ze maar aan het eind hun verdiende loon kregen. Intellectuelen in het vrije Westen in de 21ste eeuw mogen op vergelijkbare manier wel aardige dingen zeggen over vooruitgang, technologie, wetenschap en kapitalisme zo lang ze maar duidelijk maken dat we uiteindelijk De Prijs zullen betalen voor onze hoogmoed.’ Harari eindigt zijn boek met angstige visioenen van algoritmes die onze levens gaan regisseren. Pinker durft te concluderen dat we ook daar wel een oplossing voor vinden, en dat het zomaar allemaal wel eens goed zou kunnen aflopen. Ja, zeg ….

Directoraat S

Eén van de eerste besprekingen van ‘Directorate S,’ het nieuwe boek van Steve Coll, veteraan journalist. Dat directoraat bestaat, en is onderdeel van de Pakistaanse spionagedienst ISI. Het directoraat probeert zijn invloed op buurland Afghanistan te behouden en vergroten door steun te verlenen aan de Taliban, die in 1992 de macht grepen. Amerika heeft zich net zo verslikt in dit deel van de wereld als de Britten een eeuw eerder, met blijvende schade voor alle drie de landen. Coll legt uit hoe het heeft kunnen gebeuren, in een boek dat door de recensent als ‘meesterlijk’ wordt beschreven. Dit ziet er uit als een boek dat ik moet lezen.