Zelf ophalen?

Misschien iets voor Rutte c.s.? De vliegtuigen van KLM staan toch niets te doen. VS hebben 22 vluchten naar China georganiseerd voor maskertjes, handschoenen en thermometers.

Anderzijds

Tomas Pueyo beargumenteert: ‘mitigatie’ – slappe maatregelen – helpt niet. (De rode lijn is IC-capaciteit in Engeland):

Miljoenen doden want geen apparatuur.

Groepsimmuniteit is leuk als het virus niet muteert. Dat doet het wel:

Het enige wat helpt is: keiharde onderdrukking:

Dus waarom doen overheden dat niet? Ze zijn bang dat het te lang gaat duren, dat het de economie zou verwoesten, en dat het virus toch zou terugkeren na de blokkades.

Toch, zegt Pueyo, moet het. We kopen namelijk tijd. Over een paar weken hebben we hopelijk wel medische tests. Dan weten we waar het probleem zit, kunnen we positieve gevallen volgen, zien hoe de ziekte zich ontwikkelt, hoe besmettingen werken. Dan kunnen we de strijd aan. In de tussentijd is er geen overbelasting van artsen, verplegers en ziekenhuizen.

Het hoeft geen maanden te duren. En je hoeft geen dictatuur te zijn. Zuid-Korea kreeg de verspreiding onder controle in drie weken.

Het artikel is van 19 maart. Het bevat nog veel meer. Ik had het veel eerder moeten geven.

Kanteling?

Interessant hoe dit weekeinde het debat kantelde. In verschillende media opeens aandacht voor de economische kosten, en het persoonlijk leed door werkloosheid en faillissementen, in verhouding tot de levens die gered kunnen worden door quarantaine, social distance en lockdown. Zie bijvoorbeeld het FD van zaterdag, FD’erig voorzichtig.

Ik kreeg te horen van een boze investeerder – ‘gaan we miljoenen mensen werkloos maken en de economie vermoorden om een paar oudjes te redden?’ en van een huisarts – ‘de ellende is nu niet te overzien maar naar mijn mening schieten we door met onze maatregelen, die ons over niet al te lange tijd in een economische depressie storten met alle misere vandien.’

Anekdotisch, zeker. Misschien hebt u een andere indruk.

Wat overeind blijft is dat onze gezondheidszorg op dit moment niet is berekend op grote aantallen. De ‘draconische’ maatregelen zijn er niet om de epidemie te ‘bestrijden,’ alleen maar om de toevloed van patiënten te vertragen. Zijn we met z’n allen te krenterig geweest, hebben we de gezondheidszorg te veel afgeknepen? Dat zijn vragen voor later.

(ex-Enerzijds)

Dit lange artikel leek met veel bronnen en grafieken, onder de kop ‘Evidence and hysteria,’ hetzelfde te zeggen: ‘Laat je niet gek maken.’ Maar de schrijver gaf zichzelf al een beetje weg aan het eind:

Het stuk is inmiddels op Twitter volledig gefileerd door Carl Bergstrom, in een tirade van tientallen tweets – ‘nr 13. [pause to take beta-blockers’] – die het platform Medium ervan overtuigden dat ze het stuk beter van de site konden halen. Het originele platform, Zero Hedge, had de moed om de repliek van Bergstrom ook te publiceren.

Eerlijk is eerlijk: de eerste keer dat ik het las vond ik het overtuigend. Je kunt dus niet voorzichtig genoeg zijn.

Enerzijds

Schieten we niet door? Een rustig en goed gedocumenteerd betoog op de Nederlandse site Nemo Kennislink begint: ‘Hoogstens 1,4% van Coronapatiënten overlijdt. Twee derde van hen is ouder dan 70.’ En verderop: ‘In het zwartste scenario, waarin komend jaar zestig procent van de Nederlandse bevolking geïnfecteerd raakt, waarvan de helft ziek wordt, zullen 0,014 × 0,3 × 17 miljoen, ofwel ongeveer 70 duizend mensen aan het nieuwe coronavirus overlijden. Dat klinkt als een nachtmerrie, een ramp zoals Nederland sinds de Tweede Wereldoorlog niet meer heeft meegemaakt.

En toch klopt dat niet. In Nederland overlijden elk jaar ruim 150 duizend mensen door wat wij ‘natuurlijke sterfte’ vinden, namelijk allerlei ziektes. De verdeling van die sterfte over de leeftijdscategorieën is grosso modo hetzelfde als de sterfte door Covid-19: de meesten hadden al jaren een slechte gezondheid, driekwart is ouder dan 65, een kwart is ouder dan 80.’

‘De bedoeling is niet om privéleed te bagatelliseren, maar om de maatschappelijke impact van deze epidemie in redelijke proportie te zien. Want met overdreven angst schiet niemand iets op.’ (tip G. ter Kuile)

 

 

IC-capaciteit

Waarover …?

Intrigerende tweet van de Russische ambassade in Washington over een vergadering tussen de ambassadeur en minister van Financiën Steven Mnuchin, die in geen enkel Amerikaans medium is genoemd, op 9 maart. Het Ministerie van Financiën maakte melding van de vergadering, zonder te vertellen waar die over ging. De Helsinki vergadering van 2018 waaraan wordt gerefereerd is die waar Trump en Poetin bijna twee uur zonder getuigen, met alleen tolken, met elkaar spraken. ??? (uit een Amerikaanse nieuwsbrief, tip. D. Rosenberg)

Zou ‘t kunnen?

De Democraten winnen vrijwel zeker de Presidentsverkiezingen; ze vergroten waarschijnlijk hun meerderheid in het Huis van Afgevaardigden; en hebben een redelijke kans om weer een meerderheid in de Senaat te behalen.

Dat zegt de relatief onbekende politicologe Rachel Bitecofer. Wat weet zij wat wij niet weten? Ze voorspelde in 2018 vrijwel exact hoe en hoeveel de Democraten zouden winnen in de verkiezingen voor het Huis. Niet alleen dat – ze publiceerde haar voorspelling in juli van dat jaar en bleef tot en met november standvastig, terwijl om haar heen peilingen voortdurend veranderden en analisten steeds onzekerder werden.

De standaard wijsheid is: in de VS gaat 55% van de kiesgerechtigden stemmen; daarvan is een kwart ‘swing voters,’ oftewel mensen die wel eens van mening veranderen.

Bitecofer’s theorie: verkiezingen worden niet beslist door kiezers die van mening veranderen, maar door wie er komt stemmen. Dat wordt weer aangezwengeld door ‘negatieve partijdigheid:’ Mensen komen in actie niet omdat ze verliefd worden op een kandidaat, maar omdat ze een pesthekel hebben gekregen aan een bepaalde kandidaat.

Er is nu een grote groep kiezers die denken: Zo lang het maar niet Trump wordt.’ Een beetje vergelijkbaar met de aanhangers van de Tea Party in 2010, die dacht: Zo lang het maar niet Obama is.

Boeren

Op 11 november maakte ik mij schuldig aan een opinie. Dat had ik beter niet kunnen doen. Lezer H. Oerlemans tikte mij op de vingers en stuurde deze week nog een bericht erachteraan. De strekking: Boeren moeten niet lopen fiepen, hun aandeel in de economie en in de export is bescheiden, en ze produceren wel degelijk onevenredig veel stikstof. Het uitstekend gedocumenteerde artikel stond in Follow the Money.  (Achter betaalmuur, dus ik weet niet of de link werkt. Overweeg een abonnement!) Ik zal mij in de toekomst onthouden van meningen. 

De waarde van de export is € 26 miljard, ‘dat is nog geen 28% van het exportcijfer waarmee de LTO en Farmers Defence Force mooie sier maken,’ concludeert FtM na vergelijking van rapporten van CBS en Wageningen.

De toegevoegde waarde is beperkt; stikstof is aanzienlijk:

 

Wat te doen? (3)

Hoe redden we onze liberale democratie? Bespreking van twee boeken is mini-essay van Andrew Sullivan, een juweeltje dat ons ook te denken geeft over Nederland. ‘Linkse’ en ‘rechtse’ auteur zijn het eens: polarisatie versnelde in de VS na de invoering van de Civil Rights Act en de Immigration Act van 1964/65. Wat kon daar nou mis aan zijn? Het rechtzetten van de gevolgen van slavernij, en het openen van grenzen van een immigrantenland? Maar onbedoeld neveneffect was dat blanken de Democratische Partij verlieten. De Republikeinse Partij werd steeds blanker; Democraten waren de overigen. Mensen zijn ‘tribal,’ wij  beslissen instinctief of iemand tot de stam behoort of niet, voordat de ratio zijn stem verheft. Racisme werd de splijtzwam.

Maar: ‘Als mensen simpelweg geen weerstand kunnen bieden aan hun stammeninstincten, dan is dat een heel groot probleem voor een echte multiculturele democratie.’ Want in tijden van onzekerheid – denk aan immigratiegolven,  overgang van van een industriële naar een IT-economie – zoeken wij de stam op. Iedere stam eist erkenning – en geleidelijk wordt vrijheid van het individu, ooit het hoogste goed in de VS, vervangen door gelijke behandeling voor bevolkingsgroepen. Dus een permanente staat van ruzie.

Meest deprimerend is dat noch Ezra Klein, noch Chris Caldwell, noch recensent Sullivan een oplossing weet. Sullivan concludeert zwakjes dat godsdienst misschien kan helpen, of althans Christendom, dat geen onderscheid wil maken tussen ‘Jood of niet-Jood, vrije of slaaf, man of vrouw, rijk of arm.’

Ezra Klein, Why We’re Polarized

Christopher Caldwell, The Age of Entitlement