De toekomst van reclame

Kort gezegd: die gaat van massa naar micro. Google en Facebook ontvangen nu meer reclame-inkomsten dan alle printmedia van de hele wereld samen. En dat na slechts 20 jaar internet. Samen hadden ze $135 miljard dollar, een kwart van alle reclamebestedingen in de wereld. Reclame staat op zijn kop. Nieuwe reclame wordt gestuurd door onze zoekopdrachten.

Waar gaat dat naartoe? Peter Diamandis, die door de Singularity University wordt betaald om in de toekomst te kijken, zegt: binnenkort hoeven we niet eens meer het initiatief te nemen met zo’n zoekopdracht. We worden gebombardeerd met aanbiedingen op basis van ons DNA, onze zoekhistorie. AI deduceert uit onze handelingen, onze wandelingen, waar ons oog op blijft rusten, hoe we onze dag indelen etc etc waar we in de toekomst behoefte aan hebben. Iedereen mag zelf beslissen hoe ver hij de kunstmatig intelligente butler in zijn leven wil laten binnendringen.

Mysterie

Blinde mensen worden niet schizofreen. Preciezer gezegd: er is nog nooit iemand ontdekt die blind is geboren, en aan schizofrenie leed. En niemand weet hoe dit kan. Maken onze hersenen een beeld van de werkelijkheid, op basis van de beelden die worden aangeleverd door onze ogen? En krijgen de hersenen van blinde mensen dus minder informatie en minder kans op verwaring? ‘Er zijn waarschijnlijk 20 manieren waarop blinde mensen beter functioneren dan de rest van de populatie,’ zegt een psychiater. ‘En in precies die gebieden hebben mensen met schizofrenie juist meer dan gemiddeld cognitieve problemen.’

Contant, graag!

Chinese schrijver verblijft enige tijd in Japan en ontdekt tot zijn stomme verbazing dat Japanners nog steeds contant geld gebruiken. In China niet: alles is WeChat. ‘Geld’ is een cijfer op je telefoon dat verandert. Hij merkt dat hij bijna hoofdrekenen is verleerd. Kinderen in China kennen niet eens meer het onderscheid tussen een biljet van 10 of 20 Yuan, zegt een krantenartikel. In Japan is daarentegen het biljet nog steeds koningin. Ik vertelde dit deze week aan Japan-kenner Radboud Molijn, die knikte en zei dat Japanners nog steeds massaal geld onder hun matras sparen. Na de grote Tsunami van 2011 dreven overal bankbiljetten. Portefeuilles met $40.000 en $28.000 werden gevonden en aan de politie gegeven – meer dan $48 miljoen in de maanden na de ramp, meldde de LA Times dat jaar. In privé-kluisjes die aanspoelden, werd nog eens $30 miljoen aan yens gevonden.

De Bekeerlinge

Mark Blaisse beveelt aan: ‘De in België bejubelde schrijver Stefan Hertmans woont voor een belangrijk deel in Frankrijk. Daar ontdekt hij een kleine historie die hij meesterlijk weet uit te spinnen. Hij treedt tussen Cairo en de Provence in de sporen van een elfde-eeuwse christelijke jonkvrouw die haar leven vergooide uit liefde voor een Joodse jongen. Het stel moet vluchten voor haar woedende vader. De soldaten die hij op hen afstuurt, zullen later deelnemen aan de kruistochten. De haat tegen moslims geldt ook voor de Joden. De wreedheid van de christenen blijkt grenzeloos. Het dorp van de jongen wordt verwoest omdat het verhaal gaat dat er een grote schat is verborgen, maar in werkelijkheid omdat er ‘minderwaardige’ mensen wonen. Hartverscheurend beschrijft Hertmans de pogrom en de duizelingwekkende overlevingstocht van het liefdespaar, dat werkelijk niets bespaard blijft. Passie, haat, liefde en dood maken van deze roman een superieure page turner waarbij de lezer ook nog geschiedenisles van de bovenste plank krijgt.’

Open

Het eerste hoofdstuk heet ‘The End’ en begint als volgt: ‘Ik open mijn ogen en weet niet waar ik ben of wie ik ben. Dat is niet ongebruikelijk – de helft van mijn leven tot nu toe wist ik ‘t niet. Maar dit voelt anders. Dit is enger. Completer.

‘Ik kijk op. Ik lig op de grond naast het bed. Oh ja, ik ben midden in de nacht van het bed naar de vloer verhuisd. Dat doe ik meestal ‘s nachts. Beter voor mijn rug. (…) Ik tel tot drie, en begin dan het lange, moeilijke proces van opstaan. Met een kuch en een kreun rol ik op mijn zij, buig in de foetus-houding, en dan op mijn buik. Daar wacht ik, en wacht ik, tot het bloed begint te stromen. Ik ben een jonge man, relatief gesproken. Zesendertig. Maar ik ontwaak als een 96-jarige. Na 30 jaar sprinten, stoppen, hoog springen en hard landen voelt mijn lichaam niet meer alsof het mijn lichaam is.  (…) Ik ga door de basisfeiten. Ik heet Andre Agassi, mijn vrouw heet Stefanie Graf. We hebben twee kinderen, een zoon en een dochter, vijf en drie. We wonen in Las Vegas maar op dit moment logeren we in het Four Seasons Hotel in New York omdat ik het 2006 US Open speel. 

Waaat?!? Hij krepeert van de pijn en hij moet ‘s avonds in het US Open spelen?!? Hij vindt tennis niet leuk?

‘Mijn laatste US open. Mijn laatste toernooi, om precies te zijn. Ik speel tennis voor mijn brood hoewel ik tennis haat. Ik haat het, diep en donker, al mijn hele leven lang.’

Zo begint de autobiografie van Agassi, en hij is meesterlijk. Op huizenjacht in Las Vegas keurde vader alles af, ook het droomhuis van de twee kids, omdat de tuin niet groot genoeg was om een tennisbaan aan te leggen. Uiteindelijk vond hij iets aan de rand van de bebouwde kom, aan de rand van de woestijn. Daar zette hij een ballenmachine neer die hij zelf had aangepast zodat hij ballen met 175 kilometer per uur op zijn 7-jarige zoon kon afschieten. ‘The Dragon’ noemt de bange, kleine Andre het apparaat.

Ja, de bloed-zweet-tranen van een goed sportboek. Maar het zit ook vol mooie liefdesverhalen. Het huwelijk met actrice Brooke Shields, een mislukking vanaf dag één. Zijn trainer Gil, die een fitness center runde en later ‘Gil water’ ontwikkelde, een soort toverdrank. Zijn prachtige romance met Stefanie Graf. Je mag haar geen ‘Steffi’ noemen, dat is een bijnaam die haar moeder had verzonnen en die ze vreselijk vindt. En de rust die hij eindelijk vindt bij haar, en met de kinderen. 

Zou ‘t kunnen? (2)

Maarten Verkoren schrijft in reactie op ‘Zou ‘t kunnen?’ van vorige week:  ‘Zou niet kunnen, om een aantal redenen:

1) De Democraten hebben nul aansprekende kandidaten

2) Los van hun onaantrekkelijkheid richting kiezers hebben ze ook geen goede thema’s waarmee ze scoren bij de gewone kiezer – het werkt niet om burgers aan te spreken op hun morele verantwoordelijkheden als er tal van primaire levensbehoeften zijn die geadresseerd worden door het andere kamp (zie volgende punt)

3) Trump(‘s campagneteam) heeft een hele slimme strategie: ze bedienen zich van slimme retoriek (zie volgende punt) en kiezen thema’s waar de gemiddelde Amerikaan mee worstelt en waar ze het eerst aan denken als ze opstaan:
  • Hoe krijg ik een baan? Hoe houd ik mijn baan?
  • Hoe verhoog ik mijn inkomen/verlaag ik mijn belastingen zodat ik de financiële druk op mijn dagelijks bestaan kan verlagen?
  • Hoe houden we krachten in de wereld die mij in mijn bestaan bedreigen tegen? (Hispanics/Mexicanen – ik wil niet straks Spaans moeten spreken // China-Europa-handelsdreiging // terrorisme)
  • Hoe houden we de overheid in toom? We willen geen regering die onze privacy bedreigt, onze wapens afpakt en op ons erf komt. Mijn voorouders zijn ooit naar de VS gekomen om zich te bevrijden van nare, vervolgende overheden. Ik wil niet dat mijn vrijheden worden ingeperkt door de overheid. Veel Amerikanen geloven in complottheorieën, of het nou te maken heeft met straling die de regering uitstuurt om onze hersengolven te beïnvloeden of simpelweg de stemmen te manipuleren bij de verkiezingen en tal van complotten daar tussenin… Trump maakt er altijd handig gebruik van om mensen eraan te herinneren en direct eraan toe te voegen dat de Democrats evil zijn en zich van dergelijke smerigheden bedienen.
  • Slimme oneliners van Team-Trump: om te beginnen de geniale slogan “Make America Great Again” (MAGA) en de sequel “Keep America Great”. MAGA hielp Trump in het zadel en nu er nieuwe verkiezingen zijn, herinnert Trump zijn volgers er meerdere keren per dag aan dat MAGA gewerkt heeft, dat America nu inderdaad weer great is, dat hij al zijn beloften in zeer korte tijd gerealiseerd heeft (eerlijk is eerlijk, hij heeft ook meer bereikt dan Obama in 8 jaar) en dat hij nog lang niet klaar is. Amerika is bijvoorbeeld nu autarkisch op olie- en gasgebied. Dikke middelvinger naar Midden-Oosten dus. Ok, hiervoor is wel de natuur in Alaska verkracht, maar who cares. Die houding zeg maar. Nu dus “Keep America Great”. Geniaal in zijn eenvoud en psychologie. Wie kan daar nou tegen zijn? En een bevestiging van de inlossing van de MAGA-belofte.
Dit is wat er leeft en niet: transgender-mannen moeten ook abortus kunnen plegen. Sorry Democrats, maar jullie belevingswereld staat te ver buiten de dagelijkse realiteitszin van de gewone burger. Trump gaat met gemakt zijn tweede termijn binnenslepen! Het is een ongelooflijke drol van een vent, erger kan nauwelijks, maar de feiten spreken voor hem.’

Zou ‘t kunnen?

De Democraten winnen vrijwel zeker de Presidentsverkiezingen; ze vergroten waarschijnlijk hun meerderheid in het Huis van Afgevaardigden; en hebben een redelijke kans om weer een meerderheid in de Senaat te behalen.

Dat zegt de relatief onbekende politicologe Rachel Bitecofer. Wat weet zij wat wij niet weten? Ze voorspelde in 2018 vrijwel exact hoe en hoeveel de Democraten zouden winnen in de verkiezingen voor het Huis. Niet alleen dat – ze publiceerde haar voorspelling in juli van dat jaar en bleef tot en met november standvastig, terwijl om haar heen peilingen voortdurend veranderden en analisten steeds onzekerder werden.

De standaard wijsheid is: in de VS gaat 55% van de kiesgerechtigden stemmen; daarvan is een kwart ‘swing voters,’ oftewel mensen die wel eens van mening veranderen.

Bitecofer’s theorie: verkiezingen worden niet beslist door kiezers die van mening veranderen, maar door wie er komt stemmen. Dat wordt weer aangezwengeld door ‘negatieve partijdigheid:’ Mensen komen in actie niet omdat ze verliefd worden op een kandidaat, maar omdat ze een pesthekel hebben gekregen aan een bepaalde kandidaat.

Er is nu een grote groep kiezers die denken: Zo lang het maar niet Trump wordt.’ Een beetje vergelijkbaar met de aanhangers van de Tea Party in 2010, die dacht: Zo lang het maar niet Obama is.

Lezer Pepijn van Dijk schrijft dat hij regelmatig boeken bespreekt op zijn eigen website.   Hier een fragment uit zijn bespreking van ‘The Game’: ‘Baricco gaat zover te stellen dat om in deze wereld te overleven, elk product, mens of dienst het genetisch erfgoed van computerspellen in zijn DNA moet hebben: een aangenaam design, een helder probleem-oplossing ritme, snelle bevrediging, steeds moeilijkere levels, leren door te proberen en niet door te studeren, onmiddellijke beschikbaarheid en de geruststelling van een puntentelling.

Van Baricco mogen we van deze constatering “nerveus worden”.
Onze mentale houding verandert hierdoor. Immers, als de smartphone het leven zo makkelijk en overzichtelijke maakt, waarom mag ik dan niet hetzelfde verwachten van onderwijs, reizen of eten? Zijn we niet allemaal van mening dat deze simpele regels van toepassing zijn op alle aspecten van ons leven. We hebben de weg van The Game gekozen. Dit spel definieert de nieuwe structuren, er zijn nieuwe allesbepalende regels.’

Intussen gaat Pepijn Vloemans onverdroten door. In zijn nieuwsbrief is hij lyrisch over een boek uit 2002:

  • Het staat vol met de minibiografieën van de grote (maar veelal vergeten) wetenschappers die een bijdrage hebben geleverd aan ons begrip van hoe het klimaat werkt.
  • Het laat zien hoe wetenschap écht werkt. Deze wetenschappers in dit boek zijn tegendraadse en vreemde vogels die eindeloos moesten leuren met hun ideeën voordat ze geaccepteerd werden (ook soms pas na hun dood).
  • Je begrijpt na het lezen van dit boek de trage fenomenen die het klimaat op aarde bepalen, zoals de thermohaliene circulatie van de oceanen en subtiele wobbeling van de aarde om haar as die door de Servische wetenschapper Milankovich ontdekt werd.

Kamchatka

Een schiereiland in Siberië, aan de Bering Zee. ‘De afgrond van de wereld’ noemt fotograaf Isabella Tabacchi het, die een adembenemende fotoserie maakte.