Lik geen hiel
Goed commentaar op ‘Fire and Fury.’ Schrijver Michael Wolff was geen vaste Witte Huis-verslaggever en had dus niets te verliezen. ‘Te veel verslaggevers zijn veel te eerbiedig geweest tegenover deze regering die openlijk racistisch, disfunctioneel en corrupt is. En waarom? (…) Alleen maar om tot in de eeuwigheid toegang te houden zodat ze altijd wel weer kopij zouden hebben. (…) Wolff had er lak aan. Hij deed niet mee aan die eindeloze bullshit access tango. Nee, Wolff gebruikte de toegang tot zijn bronnen om er een boek mee te schrijven en hield NUL rekening met de gevoelens van zijn bronnen en Trump.’ Een les voor politieke verslaggevers – en sportverslaggevers, en autojournalisten – overal.
Dit is de laatste mail van 2017. Ik dank u voor uw waardering in allerlei vormen: al die tips, bijna altijd voltreffers en verhalen die ik nog niet had gezien! Vriendelijke mailtjes en bedankjes; en uw financiële bijdragen, die bij elkaar altijd weer hoger uitvallen dan ik had verwacht. Alles bij elkaar voor mij voldoende reden om volgend jaar gewoon rustig door te gaan. Hoe was 2017?
Uiteindelijk zijn we het jaar geëindigd op hetzelfde aantal abonnees als waarmee we begonnen: 6.200 en een beetje. Is dat goed of slecht? Het slechte nieuws is dat er geen groei was – hoe veel Nederlanders zijn er wel niet die nog nooit van deze nieuwsbrief hebben gehoord en hem graag zouden lezen? Hoe bereik ik die ooit? Aan de andere kant: er is altijd ‘spoeling’, en het aantal opzeggingen werd dus gecompenseerd door nieuwe aanmeldingen. Ik schat 1.000 er af, 1.000 erbij.
Het werktempo wisselde: in de zomer raakte ik wat overvoerd en heb ik mezelf op twee maanden ‘vakantie’ getrakteerd; dat heeft me goed gedaan. De nieuwe vormgeving is één van de resultaten daarvan. De Bicker Brain Sessions een ander. Het aantal stukjes per dag is minder dwingend geworden; vier is het streven maar twee of drie of één mag ook. Ik ben minder vaak verrukt over wat ik vind. Misschien afgestompt; maar ik denk dat uiteindelijk dat als je de weg een beetje weet en je jachtterrein hebt afgebakend, je de stromingen wel kent en minder vaak echt verrassende inzichten tegenkomt, zelfs in de oneindige oceaan die internet heet. Dat klinkt hoogmoedig, dat besef ik. Er zijn nog zo veel bronnen die ik niet ken. En wetenschap valt mij steeds moeilijker. Op iedere ontdekking valt wel weer wat af te dingen. Wetenschap vertakt zich tot steeds meer specialisaties binnen specialisaties, wat het voor de leek steeds moeilijker maakt om individuele rapporten op waarde te schatten. Enfin.
Mijn excuses voor type- en spelfouten, voor mislukte edities, voor een te late (of te vroege) verzending en voor alle andere momenten waarop ik u reden gaf te mopperen over De Bicker. Het gevoel dat bij mij overheerst is dankbaarheid: Ik heb de leukste lezers van Nederland, België en de VS (bijna 20% van de abonnees zit daar!)
Tel uw zegeningen. Gun eenieder het zijne of hare. Houd nooit op te studeren. Gelukkig en gezond 2018!
Maps: Google v. Apple
Met behulp van tientallen vergelijkingen en GIFjes schetst dit artikel de onmetelijke voorsprong die Google heeft op andere kaartenmakers, vooral Apple. De informatiedichtheid neemt snel toe, zelfs in plaatsjes met 13 (!) inwoners. Mede dankzij software die lucht- en satellietfoto’s omzet in 3D informatie – en informatie van Street View. Zoals uithangborden. Zo maakt Google nu ‘areas of interest,’ oftewel buurten waar dingen gebeuren. Welke dingen? Uitgaan, winkelen. (tip: J. Meijers)
'Ik ben toch niet gek!'
Experiment met vier raven en zes kraaien. Wilde kraaiachtigen staan bekend om hun vermogen tot samenwerken. Voor het uitwisselen van een muntje met de onderzoeker kreeg de ene vogel een stuk kaas (geliefd bij kraaien) en de andere een druif. Prompt staakte de druifontvanger zijn werkzaamheden. In een ander experiment kreeg de ene vogel naar keuze een stuk kaas of een druif voor het uitwisselen. De andere kreeg dan dezelfde beloning, zonder daarvoor iets te hoeven doen. De uitwisselaar staakte. Dat kan erop wijzen dat ook kraaiachtigen alleen willen samenwerken als het hen voordeel oplevert, net als zoogdieren. Dat is gunstig voor hun evolutie. Zie over kraaien ook eerdere Bickers.
Boektip
Het rationele individu is een illusie. Onze beslissingen worden gedicteerd door emotie en heuristiek, niet ratio. We weten veel minder dan we denken. De enige reden dat wij als mensen zo succesvol zijn is dat we zo goed kunnen samenwerken. Kern van een nieuw boek, ‘The Knowledge Illusion,’ gerecenseerd door historicus Yuval Harari in de NY Times.
Je wordt ouder, papa
Op een zeker moment vindt u geen enkele nieuwe muziek meer interessant. Het overkomt vrijwel iedereen – maar waarom? Om verrukt te raken moet je ook verrast worden – en hoe meer we hebben gehoord, hoe moeilijker het wordt om nog verbaasd te worden. Dan is er de verwaandheid van die jongelui. Muziek moet ons raken, en daarvoor is emotioneel contact nodig met de muzikant. Dat wordt lastiger naarmate de leeftijdskloof groter wordt. En … na ons dertigste worden we ‘vol-wassen.’ We ontdekken onze identiteit en nestelen ons daarin. Het is lastig om voortdurend overdonderd te worden – in onze puberteit lijken we het meest ontvankelijk. En tenslotte, concludeert de auteur, “Music today f***ing sucks.”
Trump uitgelegd
Scott Adams, schrijver van Dilbert en scherpzinnig waarnemer van de politiek, analyseert de overredingstechnieken van president Trump. Visualiseren: Trump heeft het niet over ‘veilige grenzen’ (een abstract concept) maar over een ‘muur’ (een tastbaar, zichtbaar ding.) Niet te veel details: hij volstaat met een simpel beeld als ‘een muur’ zodat we zelf de rest kunnen invullen en dus minder makkelijk gaten kunnen schieten in zijn voorstel. Hoog inzetten: Trump begon over een muur over de volledige lengte van de grens, waarvan hij ook zelf wel besefte dat het niet praktisch zou zijn; uitwerking in een iets minder radicale grensbewaking lijkt dan op redelijkheid. En meer, o.a. ‘thinking past the sale.’ (tip: M. van Weede)
Ongelijkheid is de norm
Groei van welvaart is altijd gepaard gegaan met groeiende ongelijkheid in de vermogens van mensen. Alleen grote schokken hebben kortstondig gelijkheid gebracht: wereldoorlogen, revoluties, en pandemieën. Dat ging altijd gepaard met verlies van honderden miljoenen mensenlevens. In rustige tijden groeit welvaart, en ongelijkheid. Is de vraag voor onze tijd niet eerder: hoe groot is de middenklasse, oftewel de niet-armen? En hoe groot is de kans dat armen zich kunnen opwerken tot niet-armen, oftewel is er economische vrijheid en sociale mobiliteit?
Evenwichtskunstenaar
Zwitserse skiër Andri Ragettli heeft thuis een hindernisbaan gebouwd waar hij springend doorheen gaat. Verbluffend.