AI verslaat gevechtspiloot

Kolonel Gene Lee, met tientallen jaren en duizenden missies ervaring, werd keer op keer verslagen in simulatie van luchtgevechten. Een robot is sneller, en deze ‘slimme’ robot anticipeerde zijn zetten.

Brexit opties

Nuttig overzicht van wettelijke raamwerk van Artikel 50 en strategische opties voor een Britse regering.

Ooit van gehoord? Ik ook niet. A.C. Graying, Brits publiek denker, haalt dit woord uit de mottenballen. Regering door de meute betekent dit, ‘we moeten dit niet gelijk stellen aan democratie.’

Hij noteert dat er al een miljoen handtekeningen zijn voor een tweede referendum. 100.000 is al genoeg voor behandeling in het Parlement. Nigel Farage zelf heeft gezegd dat als de uitslag krap is, er een tweede volksraadpleging moet komen.

Wat ik verder van het internet heb geschraapt dit weekeinde:

‘In onze representatieve democratie is het Parlement soeverein. Dat Parlement zou deze momentopname van emotie niet moeten opvatten als een opdracht om de EU te verlaten.’ (Grayling in hetzelfde artikel)

Paul Krugman: David Cameron heeft kapitaal geblunderd, maar de tabloids hebben het volk voortdurend voorgelogen. Hij citeert Oxford econoom Simon Wren-Lewis die deze foto plaatst naast zijn betoog:

Verder, zegt Krugman, is de val van het pond niet zo dramatisch en de economische consequenties ook niet. ‘Rouw om Europa, maar dat had u allang moeten doen; en maak u zorgen om Engeland.’

En deze dan: David Cameron heeft de tikkende tijdbom in de schoot van zijn opvolger gegooid. Hij riep als regeringsleider niet meteen Artikel 50 in. Nu de enorme implicaties van Brexit snel duidelijk worden, durft er nog iemand die bom te laten ontploffen? Doe je het wel, dan zie je de gevolgen; doe je het niet, dan negeer je ‘de stem van het volk.’ Boris Johnson? Die was nogal rustig dit weekeinde. Michael Gove? Wie?

Onsentimentele analyse van het stemgedrag: De armste streken stemden Brexit. ‘Farrage’s political strategy was to take seriously communities who’d otherwise been taken for granted for much of the past 50 years.’ Subsidies creëren geen dankbaarheid; en er is een verschil tussen ‘waarheid’ en ‘feiten.’

LED-lampen slecht voor de gezondheid?

De AMA, de Amerikaanse vereniging van huisartsen, waarschuwt Amerikaanse gemeenten tegen verkeerd gebruik van LED-straatverlichting. LED is energiezuinig en dus beter voor het klimaat, maar bevat meer wit en blauw licht dan gewone lampen. Het is daardoor ‘harder’ licht, en schel. Dat maakt het soms moeilijker, niet makkelijker om ‘s nachts te rijden; en het kan zelfs je ogen beschadigen. Te hard LED-licht kan ook de aanmaak van melatonine verstoren, waardoor je slaapritme in de war raakt. De AMA raadt aan om de straatlampen goed af te schermen, niet te hard aan te zetten, en te dimmen wanneer mogelijk. (tip van Frank Keunen)

Flauw, maar toch leuk

Acht uur nadat de stembus dicht ging waren dit de meeste gestelde vragen over Brexit:

Tientallen reacties op mijn Brexit-stuk. Overwegend eens, maar gelukkig ook oneens. En niet zo zuinig. Daar ben ik blij mee want je leert meer van debat dan van consensus. Op de website onder ‘reacties’ al een hand vol . Hieronder de oppositie die per e-mail reageerde. Ik vermeld soms alleen voornamen, waar de schrijvers dat ook gedaan hebben.

Sebo Boerma:“Zouden we homo’s…”Wat een rare zin en wat een goede illustratie van je titel. Wie zijn we en welke we heeft die homo’s wiens rechten gegeven? Het zal vast niet verkeerd bedoeld zijn maar laat in een zin zien hoe krankzinnig de meerderheid denkt dat het de minderheid mag overheersen en zaken voor hen bepalen. Het toont in een zin aan wat je probeert te zeggen met je titel. De arrogantie van de normbepalers over de minderheden, die deze minderheden vanuit hun goedheid toestaan datgene dat voor de happy majority al een recht is, namelijk er te mogen zijn. De ratio zou volgens jou niet de doorslag hebben gegeven, nee de emotie was het die gelukkig de overhand nam. Want de ratio had dit nooit goedgekeurd?George Bruyn:Onderstaande tekst getuigt van een gebrek aan inlevingsvermogen voor wat veel mensen, en ja, kennelijk toch (verrassend?) de  meerderheid van de Britten beweegt. Ook in NL overigens.En daarbuiten.1. Europese verspilzucht. Voorbeeld: waarom 2 parlementen, in Brussel en en in Straatsburg? Rutte had die in Straatsburg moeten sluiten, niet gedaan en komt er waarschijnlijk ook niet meer van voor 1 juli. Ander voorbeeld: Griekse Europarlementariërs krijgen nog steeds 0,45 eurocent netto km vergoeding, gaan dus elk weekend met de auto naar huis, gek heh? Door wie moet dat allemaal worden opgebracht?2. Vluchtelingen. Als Merkel zo doorgaat met proclameren dat iedereen welkom is, dan is een Nexit aanstaande. Verrassend? Ja wel voor sommigen die met oogkleppen op en oordoppen in rondlopen in de maatschappij, of alleen de Amsterdamse Unesco Heritage bewonen. Zeggen dat vluchtelingen netto meer bijdragen is natuurlijk klinkklare nonsens, ze kosten miljarden, NL alleen al dit jaar 2 miljard extra. Verder is veiligheid enorm issue, kijk naar Keulen om maar te zwijgen van vluchtelingen met ernstiger bedoelingen. En homo’s voelen de haat jegens hen bij andere culturen. Zwarte Piet is waarschijnlijk al met de noorderzon naar warmere oorden afgedropen.3. Juncker leeft nog in de 17de eeuw, heeft een groot Habsburg Europa voor ogen, maar de mensen willen dat niet meer. Nu doorgaan met de zgn integratie is de doodsteek voor de Unie.4. Waarom altijd dat gehamer op handel? Economische voordelen? Welke voordelen als je ergens in Lelystad achter woont, je je huur nauwelijks kan opbrengen en vluchtelingen een huis aangeboden krijgen, “gratis”’?Kortom, graag openstaan voor andere meningen dan t bekende Pechtold geluid.Coen (Ft Lauderdale, Fla)Wat een absolute onzin argumentatie.  Alsof het pro EU kamp geen emotionele argumenten gebruikt: “Brexit means increased risk of war in Europe” bijvoorbeeld. Iedereen in wat voor politiek kamp dan ook gebruikt zowel rationale als emotionele argumenten. This is what politics is all about. Het is aan de kiezer om dat af te wegen en te beoordelen. Ik ben neutraal voor wat betreft the UK in or out. Echter als ik dan weer een artikel als dit lees verbaasd het mij niets dat het “no” kamp heeft gewonnen. Weer een journalist die als een lam schaap achter de mening van politieke elite aanloopt zonder enige vorm kritiek. Jammer! Ik had iets meer intellectuele diepgang verwacht. Ik blijf echter de bicker lezen voor alle andere artikelen! Bedankt.

Clarissa:

“Ik ben een andere mening toegedaan, het is niet zo zeer emotie waarop het volk (af)stemt, maar vertrouwen (of in dit geval een gebrek eraan).

En om vertrouwen (en het gebrek eraan) in dezelfde hoek te schuiven als emotie is te makkelijk (en een beetje flauw ook). Ik wil er niet al te veel over uitweiden, maar vertrouwen is de basis van de economie, van het financiële systeem , zullen we dat dan ook meteen maar afdoen met ‘de emotie heeft gewonnen’? Ja, zo lust ik er nog wel een paar 😉Vertrouwen is, net als emotie, een complexe aangelegenheid, waar. Maar anders dan emotie is vertrouwen rationeler. Het is meer dan een onderbuik-gevoel, het is gebaseerd op feiten/waarnemingen/belevenissen en corruptieschandalen. Media heeft mijns inziens de grootste rol in de vertrouwensband gespeeld. Een wetenschappelijk waardevol onderzoek zou zijn het stemgedrag in verhouding tot de tot zich genomen nieuwsbronnen. Maar helaas, dat gaat niet.De meer rationele beredenering is, waar ik zelf (en anderen met mij) nog het meest naar neig, is de ontwikkeling van klein naar groot. Willen we dat? Willen de mensen ‘mega en ‘massa’ of willen ze ‘feeling’ houden met het leven en de dingen ‘kleinschalig’ houden? Ik denk dat die laatste nogal van invloed is geweest op het stemgedrag. En dat is niet zo zeer emotioneel als wel feitelijk; klein betekent dat je de mensen kent. Dat jij , als burger, als klant, als patiënt, meetelt, dat ze (het bestuur van het kleinschalige complex) jou  en jouw wensen kennen.De beweging vanaf de tweede wereldoorlog in Europa dat alles groter (en beter) wordt, kent een tegenbeweging en die is nu zichtbaar geworden. Dat is een wat reëler conclusie dan het op emoties te schuiven, wat ik persoonlijk nogal flauw en kort door de bocht vind.

(Beetje laat dit artikel, maar ik moest eerst aandelen kopen. When there’s blood running in the streets.)

Ieder rationeel argument pleitte tegen een Brexit. De waarde van Britse beursgenoteerde bedrijven is nu al meer gedaald dan 40 jaar contributies aan de EU gekost hebben. De helft van alle immigranten vorig jaar was EU-ingezetene. Immigranten dragen meer bij in belastingen dan dat ze kosten. De EU heeft het VK geen regels opgelegd die de maatschappij hebben verslechterd. De bananen zijn nog steeds krom. De ‘bureaucratie’ in Brussel kost slechts 1% van BNP. Argumenten om de EU te verlaten zijn overwegend emotioneel. Nostalgie, angst voor baanverlies, angst voor verlies aan soevereiniteit? Was het dat laatste? Dat is erg abstract. Het klinkt meer als een rationalisatie van angst.

De emotie heeft gewonnen. Maar emoties zijn net zo goed drijfveren als ratio. Zonder emoties als mededogen hadden we geen wetten gemaakt die bijstand, AOW en WAO in het leven hebben geroepen. Zouden we homo’s niet zo snel hun rechten hebben gegeven. Emotie heeft recht op een plek in democratie. Toch hopen we dat die niet soeverein wordt … dat emotie toch minimaal wordt getemperd door ratio, net zo goed als we graag zien dat de rede wordt getemperd door mededogen.

De emotionele zorgen van 52% van de Britten hebben een oorsprong. Laten we vooralsnog zeggen: legitieme zorgen over hun baan, hun inkomen, hun toekomst, hun kinderen. Ze zoeken een zondebok, en voelen zich niet gehoord. Extra merkwaardig dat die woede zich richt op de EU, terwijl de eigen politici toch het eerste doelwit zouden moeten zijn. Zoek de zondebok ver weg.

Wat te doen met vluchtelingen? Die hebben niets te maken met de EU. Die komen omdat er elders iets aan de hand is. (Tenzij het een complot betreft. Op een Europese conferentie vorige week sprak ik een Roemeen die als vanzelfsprekend zei dat de stroom Syriërs was aangewakkerd door Rusland, om de EU te destabiliseren. Hij zei het op een toon alsof iedere andere verklaring hopeloos naïef was.) Opvang in de regio is een mooi compromis tussen rede en emotie: we geven gul aan hulpbehoevenden, het geld is meer waard in de landen bij de brandhaarden, en onze landgenoten hoeven niet bang te zijn voor hun baan.

Is het democratie die te belangrijk is voor gewone mensen? Of referenda? In ieder geval heeft vertegenwoordigende democratie een buffer ingebouwd tussen emotie en handeling. Dus ja: laten we voorzichtig zijn met referenda, zoals we zelf al hebben mogen leren van ons Oekraïne-referendum.

Sjongejonge, wat een schok. En we kunnen gerust zeggen dat bijna niemand dit echt had verwacht. Niet Nigel Farage, die gisteravond nog zei dat hij verwachtte te verliezen. Ik sprak twee maanden geleden de meest ervaren, de meest Europees geschoolde van alle Nederlandse politici en vroeg wat hij verwachtte (geen naam, want het was off the record.) Hij zei: “Na veel gepraat en gekrakeel zullen ze blijven. Daar zijn ze te pragmatisch voor.” Dus niet.

De anti-Europeanen in Nederland staan al te trappelen om een referendum hier uit te roepen. Laten we nou eerst maar eens kijken hoe het de Britten bevalt. Over een jaartje of vijf weten we of het een goed idee is geweest. Zulke belangrijke stappen hoef je niet overhaast te nemen. In de tussentijd kunnen we eens goed bedenken wat we nou wel en niet mogen verwachten van de Europese Unie. En de zegeningen van de sloomheid weer leren waarderen. De EU is er niet voor daadkracht. Het is al moeilijk genoeg om politieke overeenstemming binnen een land te krijgen, laat staan als er 28 of 27 landen het over iets eens moeten worden. De EU is heel goed voor het neutraliseren van emoties en negatieve impulsen, zoals ruzies uitvechten middels een oorlog. Net als de Verenigde Naties. ‘Jaw-jaw is better than war-war’ zoals Churchill al zei tegen een gefrustreerde medewerker. Dat er in de tussentijd praktische dingen worden geregeld over stopcontacten, mobiele telefoonkosten, grenscontroles en emissies is mooi meegenomen.

Nee, de titel is niet de conclusie – democratie is en blijft van iedereen en zo hoort het ook. Maar een referendum is een gevaarlijke vorm van democratie. David Cameron heeft een onnodig gevaarlijk spel gespeeld, en verloren.

Leave!

52-48 voor Brexit. Nu moet het land artikel 50 van het Lissabon-verdrag inroepen. Dan begint een onderhandeling over de condities, die maximaal twee jaar mag duren. Na twee jaar is UK definitief ex-lid, ongeacht of UK en EU het eens zijn geworden over de condities. Cameron is politiek morsdood, maar zelfs de oppositie wil dat hij nog even aanblijft om de instabiliteit niet nog groter te maken. Wordt Boris Johnson de nieuwe premier? De Bicker waagt zich niet meer aan voorspellingen, want die had het net zo mis als alle andere wijsneuzen. 62% van de Schotten stemde voor blijven – dus dat is een goede reden om de onafhankelijkheid van Schotland weer ter sprake te stellen.

Doodt MRSA

In sponzen in de Antarctische Oceaan zit een substantie die 98% van de ‘ziekenhuisbacterie’ MRSA doodt. MRSA is een hoog-resistente bacterie waartegen slechts één middel bestaat, dat ernstige bijwerkingen heeft. De zeeën rondom Antarctica zijn zo divers dat sponzen – die geen schelp, huid of andere bescherming hebben – creatief moeten zijn in het verzinnen van afweermechanismen.

Valt wel mee

Bordeaux chateaux worden opgekocht door Chinezen. Premier Crus zijn onbetaalbaar geworden omdat de veilingen worden leeggekocht door superrijken. Toch?

Dat geldt misschien voor de meest exclusieve wijnen, maar de gemiddelde prijs op veilingen is een stuk lager dan in de jaren ’60 en stijgt pas sinds 2000 weer een beetje.